¿Para qué sirve el ejército español?

.... el trato que los sucesivos gobiernos vienen dando a las Fuerzas Armadas y a sus integrantes y el papel que se le ha impuesto en nuestra sociedad son una prueba más de que los intereses que defiende la política gubernamental no son los del conjunto de la población sino los de grupos de poder económico y financiero muy reducidos. (máis...)

el trato que los sucesivos gobiernos vienen dando a las Fuerzas Armadas y a sus integrantes y el papel que se le ha impuesto en nuestra sociedad son una prueba más de que los intereses que defiende la política gubernamental no son los del conjunto de la población sino los de grupos de poder económico y financiero muy reducidos. - See more at: http://juantorreslopez.com/#sthash.7QpqEtAq.dpuf

CCOO, UGT e CIG anuncian mobilizacións o 30 de xuño contra a represión sindical

Os secretarios xerais de CCOO, CIG e UGT anunciaron esta mañá mobilizacións nas principais cidades e vilas do país contra a represión sindical. Estas accións estarán apoiadas pola Alianza Social Galega, que integra máis de sesenta organizacións. (máis...)

EMPLEO: Un cambio a peor

El aumento de afiliaciones a la Seguridad Social puede darse, por ejemplo, si se despide a una persona empleada a tiempo completo que gane 1.200 euros para contratar a otras tres que realicen el mismo trabajo por 300 euros cada una. Esta es precisamente la estrategia que buscaba y favorece la última reforma laboral (máis...)

Llueven mercenarios sobre Siria

Un completo informe difundido este martes ratifica la injerencia de EE.UU. y sus aliados en Siria a través del reclutamiento de casi 250 mil mercenarios. Datos y razones de un conflicto que ya se cobró más de 100 mil vidas.(máis...)

Soberanía alimentaria. ¿De que falamos?

Lidia Senra

Por  Lidia Senra, Candidata de AGE ás eleccións europeas.
A produción en base á agroecoloxía, a relocalización da produción e a comercialización nos mercados locais e de proximidade que defende a soberanía alimentaria suporían ademais unha redución drástica das emisións de gases con efecto invernadoiro, axudaría a anticipármonos á situación de colapso que se aveciña por mor do pico do petróleo e provocarían máis xustiza co campesiñado mundial, ao evitar entre outras cousas o acaparamento de terras e prohibir o dumpin. A soberanía alimentaria non nega o comercio internacional. Se queremos tomar café, temos que importalo. Pero si cuestiona o movemento masivo de alimentos básicos que cada pobo pode producir.(máis...)

UCRANIA: Entrevista con Ígor Korótchenko, experto militar ruso, director del Centro de Análisis del Comercio Mundial de Armas

Información crucial para comprender a situación en Ucrania aportada cunha rixidez hierática imponente. Un lixeiro movemento da man esquerda como transgresión. (máis...)

Para lá do euro

"uma coisa é uma saída do euro conduzida por um governo patriótico e de esquerda, outra, diferente, é uma saída do euro conduzida pela mesma política de direita que nos trouxe à atual situação e que não deixaria de fazer recair sobre o povo os custos de tal decisão" (máis...)

Periodista británico reconoce que viajó a Venezuela engañado por los medios, y que allí hay una revuelta de ricos

Excelente reportaxe sobre Venezuela que non poderemos ver na 1, 2, 3, 4, 6ª...
(máis...)

CCOO espera que la negociación abierta con el Gobierno Rajoy "abra vías que eviten la escalada de la confrontación social"

Triste papel o destes dirixentes de CCOO. Propóñense actuar de bombeiros para apagar o fogo da "confrontación social". Cando o que fai falta é que as agresións do capital, obteñan a correspondente resposta na rúa en forma de masivas mobilizacións pacíficas, que axuden a crear a necesaria conciencia entre a xente, para posibilitar un novo goberno alternativo ós  do  PPSOE e nacionalistas afìns, veñen estes burócratas sindicais a colaborar co goberno de Rajoy e coa patronal para desactivar a mobilización en marcha. En vez de apoiar as marchas do 22M, e prevendo o éxito masivo que resultaron, cúbrenlle as costas a Rajoy escenificando unha reunión valeira de contido. (Ver nota de CCOO)

22M: Miles de españoles se preparan para tomar Madrid para exigir "pan, techo y trabajo"

(máis...)

BLOG MARCHAS DA DIGNIDADE

Exjurista del Banco Mundial revela cómo la élite domina el mundo

(máis...)

Austeridade e "receita económica" do FMI: Começou o saqueio da Ucrânia

– Cinquenta por cento de cortes nas pensões, e o mais que está para vir (máis...)

O PCE solidarízase co pobo ucraniano fronte ós golpistas

(...) Occidente abiertamente, sin guardar las formas, se ha decidido por el apoyo directo a la actuación de las fuerzas ultraderechistas, primando los intereses de culminar una profunda transformación de la situación en Europa, con la pretensión de destruir los lazos económicos, culturales y sociales de Rusia con una parte del pueblo ucraniano, se trata de evitar la consolidación de Rusia como un contrapoder, que dispute la hegemonía en Europa del Este a la Troika y entregar Ucrania como un nuevo protectorado de los EEUU, y la OTAN, del FMI y de varias multinacionales, a traves de su sumisión a la UE (máis...)

Venezuela: ¿De quiénes son las barricadas?

(...) las trancacalles de la burguesía opositora venezolana tienen sus particularidades. La primera es que se autocalifican de “pacificas”, aunque son defendidas con suma violencia: con molotov, granadas de clavos (modalidad importada de Colombia), guayas degolladoras…y francotiradores (máis...)

Referendum en ANOVA e coalición con IU

Por Román Alonso

O referendum en ANOVA deste domingo pasado xerou expectación no conxunto da xente   informada políticamente de Galicia e de toda España.
Dilucidábase a posibilidade tamén na nosa terra dunha coalición electoral para as eleccións europeas do maio vindeiro na que confluiran formacións políticas de raigame nacionalista  como ANOVA, xunto con outras de impronta federalista como IU, cada unha delas cunha notoria diversidade interna.
O principal elemento de unión situábase na necesidade de configurar unha alternativa potente contra  as políticas capitalistas, hoxe imperialistas e neoliberais, defendidas polo PPSOE, UpyD e nacionalistas afins.
Para IU a decisión é máis fácil xa que a batalla anticapitalista que non entende de fronteiras é a súa razón de ser.
A decisión prevíase máis complicada para os nosos nacionalistas, por canto no seu ideario está a  negación da necesidade do estado español e polo tanto das organizacións políticas dese ámbito.
Esta negación constitutiva precisa unha traducción na práctica que algúns interpretan no senso de negar idealmente ós partidos de ámbito estatal. Pero a realidade socio económica non entende de idearios. ¿Cómo explicarlle os galegos e galegas na lista do INEM que organizacións políticas que din loitar para superar esta situación e ademáis coinciden globalmente no diagnóstico das causas e das vías de solución, non son capaces de articular unha opción electoral unitaria?
Si se opta por priorizar a loita socioeconómica, digamos loita de clases, explícase que un sector de ANOVA, maioritario inda que por mínimos, optase pola coalición con IU, sen por iso renunciar nen aprazar as súas reivindicacións nacionalístas.
Na medida en que por  ANOVA se perciba que a coalición con IU non a debilita como nacionalista, tal vez as iniciais reticencias dalgúns sectores tendan a atemperarse.
En primeiro lugar compre salientar que unha coalición electoral é algo moi distinto dunha fusión de partidos. Digo isto, porque a frase de Chelo Martínez – caso de ter falado realmente así - de que persoalmente “non se ve nunha organización federal”, da a entender que nalgunha medida confúndense os términos.
Digamos para rematar que este paso de ANOVA constitúe un fito histórico no camiño de articular unha alternativa capaz de aportar ilusión a clase obreira e sectores populares castigados polo sistema.

PSUC-VIU VALORA DE FORMA CRÍTICA LA CONSULTA ACORDADA EN EL PARLAMENTO CATALÁN

(...) Sobre la consulta ( vía, pregunta , fecha ) , en consecuencia con nuestrostros análisis y posiciones , debemos seguir valorándolo de forma crítica . No nos ha de valer el considerarque podía haber sido peor . Nosotros continuamos viendo un proceso ( constituyente ) delconjunto del Estado que es el único que puede sumar fuerzas en lo social y en lo democrático ( por lo tanto también en lo nacional ) Debemos defender el derecho a decidir en este marco, desplegando toda nuestra opción federalista y reputación republicanos que confronta con el centralismo y que se diferencia nítidamente del independentisme: abriendo espacios y buscando alianzas . (máis en catalán...)

Cómo derrocar un Gobierno en cinco pasos

¿Cómo se llevan a cabo los golpes de Estado en el siglo XXI? En tiempos donde la guerra 'cuerpo a cuerpo' no es eficaz, han surgido nuevos métodos para tomar el poder. (máis...)

Derrota de Arabia Saudita en Siria

Opositores sauditas revelaron que Washington ha hecho saber al régimen saudita que el Estado sirio entregó al Consejo de Seguridad de la ONU una enorme cantidad de documentos e informes sobre la implicación de Arabia Saudita en el respaldo directo al terrorismo en Siria. Responsables estadounidenses advirtieron a Riad que Rusia pudiera basarse en esos datos para respaldar la solicitud de Siria de que se adopten sanciones contra todos los gobiernos implicados en el apoyo al terrorismo. Agregaron que Washington no podría oponerse a esa gestión ya que el terrorismo es una prioridad de su política oficial y que todo intento de bloquear esa iniciativa podría tener las graves consecuencias seguidamente enumeradas: (máis...)

He de suponer que el Ministerio de Exteriores comprende que estamos en guerra...

Kerry y Obama alientan en  Kiev lo que reprimen duramente en su país. Los líderes europeos disuelven a manguerazos las concentraciones no autorizadas,  metiendo a los manifestantes en la cárcel, mientras que en el caso ucraniano hacen exactamente lo contrario y encima amenazan a Rusia. Lógicamente esto forma parte de la guerra informativa (máis...)

García Rubio señala que el fuerte incremento del paro en enero desmiente la propaganda del PP

El Secretario de Economía y Empleo del IU declaró también que la política del PP destruye empleo, rebaja salarios y agrava la crisis. (máis...)

GOLPE DE ESTADO FASCISTA EN UCRANIA

Los acontecimientos en Ucrania están tomando un cariz cada vez más dramático y alarmante. En una serie de regiones se está produciendo la toma de los organismos locales de gobierno, por parte de grupos bien organizados. Los partidarios del gobierno legítimo y los integrantes de las Fuerzas del orden, están siendo víctimas del terror, físico y moral. El Maidán de Kiev, está dejando de ser ante nuestros ojos una protesta pacífica y democrática para adquirir tonos cada vez más “pardos”. Los que marcan el paso no son ya ingenuos defensores de los derechos humanos, sino elementos abiertamente fascistas. (máis...)

El nivel de renta de los bielorrusos supera al de los rusos, polacos o al de los habitantes de las repúblicas bálticas

Esa es la conclusión a la que han llegado los especialistas del Instituto norteamericano “Gallup”. El estudio abarca el análisis del nivel medio de ingresos en 131 países del mundo. La cuantía se calcula en función de las respuestas de los encuestados, la mitad de los cuales declara tener unos ingresos por debajo de la media, y la otra mitad por encima. Esa metodología permite, con mayor grado de exactitud que el habitual indicador de la media aritmética, determinar la situación real.(máis...)

Arabia Saudí financia a terroristas en Irak

Cada día que pasa le queda más claro a la comunidad internacional la implicación de Arabia Saudí en los conflictos regionales, como los que atraviesan Siria e Irak.(máis...)

Izquierda Unida y el referendum en Cataluña

Varios partidos del arco parlamentario catalán, CiU, ERC, ICV-EUiA y CUP han consensuado con fecha 12-12-13 el impulso a un referendum en Cataluña con una doble pregunta: “’¿Quiere que Catalunya sea un Estado?’ En caso afirmativo quiere que dicho estado sea ¿independiente?”. (máis...)

15º Encontro Internacional de Partidos Comunistas e Obreiros

15º Encontro Internacional
de Partidos Comunistas e Operários

8-10 NOVEMBRO 2013, LISBOA

 

A web do PCP ofrécenos algunhas das intervencións...

Lo de Amnistía Internacional supera la mayor de las devergüenzas

.Ahora, el 23.12.13, nos viene Amnistía Internacional con lo siguiente, mirando hacia otro lado ante la brutal violencia de los fascistas ucranianos,  y ante la intromisión occidental en un asunto propio de la soberanía ucraniana. (máis...)

SOBRE LA CONSULTA PEL DRET A DECIDIR A CATALUNYA (cat/cast)

La separació per la separació és una idea reaccionària, ja què en el nostre cas concret, Catalunya, constituint-se en un Estat independent, sortiria d’una òrbita d’explotació nacional per a caure dins d’una altra igual o pitjor (…) La separació per la separació no resol el problema nacional, perquè la continuïtat de l´imperialisme comporta l’opressió nacional, progressiva, inclús d’aquelles nacions que un dia van ser independents i sobiranes.”

Joan Comorera
                                                           (máis...)

Cayo Lara a Montoro: ¿Es usted el ministro de Hacienda o el ministro de los defraudadores?

(máis...)

CARMEN IGLESIAS NA CARROZA MEDIÁTICA

Por Román Alonso Santos*

Afirma Inma López Silva na súa columna da Voz de Galicia do pasado día 15, respecto de Carmen Iglesias Sueiro, que nunha multitude idiotizada – refírse a AGE- sempre hai un neno clarividente – refírse a Carmen - disposto a demostrar que o rei vai espido”.

Inma non debía estar moi segura do que dicía, porque advírtenos previamente que ela é escritora e non parlamentaria.

Por miña parte, sin ser escritor, véxome animado a redactar algo de sentido diferente.

Empezarei contextualizando que Inma súbese a carroza florida na que certos medios auparon á política ourensana - da que segundo Inma ¡ninguén fala! - acompañándoa con certas coplas. Nunha estrofa argumental preséntase a Carmen como unha vítima dun perverso sistema no que os partidos políticos – todos sen distinción- funcionan coma unha especie maquinarias inhumanas que asoballan dereitos persoais, sempre magnánimos.

Non se aclara que Carmen é unha simple tránsfuga que se desvincula da disciplina da formación política, Esquerda Unida, gracias á cal se colocou de número dous na candidatura por Ourense. Que o fai por motivos tan pouco desinteresados como aumentar os seus ingresos cunha boa paga de deputada ou darlle pábulo ó seu ego.

Na seguinte copla insinúase que AGE presentouse coma unha especie de alternativa antisistémica e agora demostraríase que non é máis que un partido máis, estariamos ante “una pérdida brutal de la inocencia del llamado frente antisistema”. Que polo tanto debe pedir perdón por ter acusado ós demáis de certas perversidades inespecificadas.

Especifiquemos nós que AGE presentouse nas eleccións non como anti-partido, senon como anti- sistema capitalista, porque sabemos, coma todos os que saben do asunto, que a crise que padecemos, coas secuelas de paro e mortes anticipadas, non é duns politicos corruptos, inda que tamén, senon do propio sistema capitalista inicuo en sí mesmo.

A diferencia de AGE respecto dos demáis partidos do arco é a priorización dos intereses da clase obreira de do pobo en xeral fronte ás privatizacións, recortes sociais e caciquismo. Nese camiño está o léxítimo acordo unitario de coalición, que toda militante cabal debe aceptar disciplinadamente.

Nunha terceira estrofa considérase un caso de corrupción imperdonable que o deputado ourensán Fernández Calviño se desprazara a traballar a Dinamarca, mantendo a acta de deputado e perdendo lóxicamente gran parte dos seus honorarios, inda que provisionalmente, mentras se intentaba que Carmen desistira da súa teima.

A veces critícase que moitos politicos o sean profesionalmente, coma unha especie de desertores do traballo normal, e agora que un deputado pode simultanear traballo e parlamento, temos un rasgamento de vestimentas: que si defrauda ó electorado, din os que non o votaron, como se os votantes de AGE preferiran no parlamento a unha tránsfuga; que si debe patear a provincia, como si as estructuras de AGE non o fixeran, coma si non existira internet.

Aproveitando que a carroza pasa cerca da sua casa, o BNG reclama a acta de concellal de Calviño, equiparando o transfuguismo cunha excisión partidaria e o PP intenta xustificar a súa reducción dos membros do parlamento.

Non sei si con estas notas de réplica queda máis claro quén está espido, espida ou radiografiada nesta historia, si Carmen, si AGE ou certo periodismo. Pode que Carmen sexa a máis lista da coalición, pero con xente únicamente lista non se constrúe unha sociedade máis agradable. Listos tamén son os banqueiros que saquean ó pobo coa colaboaración imprescindible dos partidos do sistema e xa vemos por onde nos levan. Para cambiar o mundo precisamos xente boa, xenerosa, solidaria e fiable.

* Román Alonso, ex-coordinador comarcal de Esquerda Unida en Vigo.

El dilema imposible de la socialdemocracia europea

La tradición socialdemócrata suele defender, una vez abandonado el objetivo del socialismo, que es posible vivir bajo un capitalismo de rostro humano. (máis...
)

Maduro cumple: golpea a la burguesía vendepatria

¿Se ha vuelto loco el presidente de Venezuela Nicolás Maduro al ordenar la drástica rebaja de los precios de infinidad de productos, intervenir cadenas de tiendas, detener gerentes especuladores y asignar a la guardia popular la misión de cuidar el orden de esta operación? (máis...)

CARMEN IGLESIAS SUEIRO, TRÁSFUGA INTERRUPTA

Por Román Alonso

A negociación para a constitución de AGE fíxose contra reloxio en setembro de 2012. Un pacto destas características entre EU e ANOVA requiría un tempo, porque nas organizacións democráticas compre explicarse ben internamente, non can os acordos coma a chuvia. Para que unha proposta prospere no Consello Político Nacional de EU, compre convencer; en ANOVA que inda non tiña vai un ano as súas estructuras organizativas tan estructuradas, máis do mesmo. Un dos motivos do PP para adiantar as eleccións foi impedir que o pacto de AGE puidera levarse a cabo.

Nos estatutos de EU esíxese ademáis un referendum interno que se realizou a toda presa, porque os prazos legais para presentar a candidatura ante a xunta electoral eran perentorios.

Toda a militancia de EU sabiamos, cando votamos que na confección das listas intentábase un equilibrio ó 50% entre EU e ANOVA. Logo os resultados electorais reais alteraron lixeiramente este equilibrio. Carmen Iglesias sabíao cando votou a candidatura.

Os estatutos de Esquerda Unida establecen que os cargos públicos pertencen á organización e non as persoas particulares que os desempeñan. Entre os deberes de calquera afiliada-o indícase o de manter permanentemente calquera cargo público ou responsabilidade orgánica a disposición do órgano polo que foi elexida. Os candidatos e candidatas de EU foron aprobados-as polo Consello Político Nacional, o mesmo que agora lle pedíu que cedera o posto.

Carmen Iglesias sabíao cando aceptou ir de candidata por EU.

Desentenderse dos seus deberes en relación coa organización política que lle facilitou o acceso a unha cargo público chámase transfuguismo.

EU e AGE, de común acordo, deben intentar impedir que se consume este descolgue dunha candidata respecto dos seus compromisos persoais e políticos. A lexislación electoral vixente e a normativa do parlamento galego, elaboradas polo PP, permiten e non impiden que un deputado teña a súa residencia fora de Galicia, que compatibilice o seu traballo coa súa laboura parlamentaria.

Polo tanto é moi probable que poida interrumpirse un delito político de transfuguismo, bocinado e bendecido a todo watio por certas industrias da información e políticos oportunistas que babean inquina e mexan auga bendita de preocupación pola merma de adicación de David ó desempeño como deputado.

Así pois, sentimos moito que non se cumplan os seus desexos destructivos sobre AGE, poden vostedes berrar, patexar e coucear, pero en EU e AGE non mandades, porque a nosa vida é nosa e da xente que nos deu a súa confianza.

Dito isto, envíolle un sinceiro saúdo a Carmen Iglesias e a miña solidariedade no persoal, xa que no político errou, porque malos dias témolos calquera.

Galicia, 10-11-2013

"CCOO no ha cometido ninguna ilegalidad ni hay indicios de enriquecimiento personal de ningún responsable sindical"

El sindicato presenta las conclusiones de la Comisión de Investigación interna sobre los ERE fraudulentos en Andalucía (máis...)

Disidentes y terroristas cubanos se abrazan felices en Miami

(máis...)

Documental sobre Bielorrusia (1ª parte)

Documental realizado por el canal “Krasnaya Linia” (creado por el PCFR), que nos acerca a la realidad de la pequeña Bielorrusia. Lo he dividido en dos partes de unos 13 minutos. En esta primera parte se centran en enseñarnos como Bielorrusia ha sabido mantener todo lo mejor del sistema educativo soviético. Un sistema que también incluía (y sigue incluyendo en Bielorrusia) la educación en valores patrióticos, la preparación para la defensa de la patria, en el conocimiento, respeto y orgullo por los logros del pasado.(máis...)

La banca seguirá el ejemplo de Chipre y confiscará depósitos para evitar su colapso

(máis...)

ELECCIÓNS AUTÁRQUICAS EN PORTUGAL 2013

 A CDU (PCP, PEV, ID) única formación política que aumenta en votos respecto de 2009.

 Crecen tamén as candidaturas independentes á calor do descrédito dos partidos gobernantes.

Um conjunto de resultados de inegável valor, importância e significado.

Resultados totais 

TAMBORES DE GUERRA CONTRA SIRIA

 EEUU e caniches menores constitúense en acusador, fiscal, xuiz e verdugo respecto dun suposto episodio militar ocurrido na periferia de Damasco con armas químicas.
Os medios mercenarios mundiais alinéanse desvergonzadamente.
(máis...)

NACIONALISMOS DE GRANDE E PEQUENA NACIÓN EN ESPAÑA

Por Román Alonso*

Estamos inmersos nunha crise capitalista sistémica que está exacerbando de xeito novedoso a confrontación capital-traballo en países da UE, con especial virulencia no sur. A resistencia obreira toma forma de grandes mobilizacións de masas e desgaste das formacións políticas tradicionalmente  dominantes.

Antes da crise parecería que as operacións de saqueo de recursos naturais estratéxicos polos monopolios e poderes financeiros multinacionais  e as consecuentes  batallas  políticas ou de guerra aberta contra a desposesión eran cousa de Medio Oriente, África ou Latinoamérica.  A resistencia antiimperialista politicamente predominante nestas zonas adoptou unha forma de resistencia nacional  soberanista que solapa a continua loita de clases. Esta compoñente nacionalista  antiimperialista constátase  en Cuba, Siria, Venezuela ou Irán, por poñer  exemplos moi distintos e distantes pero unidos pola súa condición de tanques de primeira liña que acaparan as maiores doses de intervencionismo e odio mediático imperial, porque alí non teñen acollida os dictados do FMI, da UE ou da OTAN.

Aquí e agora en Europa os capitalistas pretenden que a depreciación dos capitais inherente ás fases recesivas, por exemplo dos  activos  inmobiliarios,  ou depreciación por simple redución da taxa de ganancia sean soportadas ou compensadas polas capas populares.  O instrumental é variado: recortes sociais en sanidade, educación ou dependencia,  fiscalidade regresiva coa suba do IVE para os de abaixo  e regalos ou paraísos fiscais para  ós poderosos; pero sobre todo o atraco da débeda soberana cunha sangría de intereses espoliadora.

Para esta faena en España o poder financeiro conta cos seus esbirros políticos de ámbito estatal (PP, PSOE ou UpyD) e  conta tamén con partidos nacionalistas social e descaradamente afíns como CiU ou PNV. Hai outros nacionalistas máis ambiguos, como poden ser ERC en Cataluña ou o BNG en Galicia na súa época do goberno bipartito 2005-2009.

A clase obreira mundial en toda  a súa diversidade está sendo vítima dun saqueo por parte dos poderes financeiros multinacionais. 

Loxicamente estas agresións xeran resistencia. Hai moitos anos que non se vía en España unha mobilización social tan xeralizada e persistente.  Esta loita social está producindo un enorme desgaste nos partidos sostedores do bipartitismo imperfecto que xestionou nos derradeiros trinta anos o sistema que agora entrou en barrena.

Para desarmar a resistencia, o poder imperialista recorta canto pode as vías de intervención democrática, de irrupción do poder popular.  De aí a lexislación electoral española, de aí o deseño da UE trazado as costas do pobo,  de aí o golpe de estado constitucional  perpetrado polo PP e PSOE no verán de 2011 e diversas coalicións  sistémicas ensaiadas en Italia ou Grecia.

O poder financeiro teima con  poñer de xeonllos a estes estados, sexa mediante a débeda soberana, sexa co  entramado da UE, algo similar ó ALCA americano - rexeitado polos países do eixo bolivariano -  sexa co golpe constitucional español. Si pese a esta batería de medidas, algún estado descarrila das  pretensións imperiais, entrariamos noutra fase de agresión que pode ir dende o  bloqueo económico ata a agresión militar directa coma en Cuba ou Siria.

No camiño de construción da alternativa de clase fronte ó capital o tema nacionalista debe ser ben tratado, para que actúe como un elemento potencialmente positivo.

Interactúan a día de hoxe en España tres nacionalismos que describiremos sinteticamente.

Nacionalismo español

Por un lado temos o tradicional nacionalismo español, fortemente asentado logo de cincocentos anos da unificación fernando-isabelina. Houbo episodios de ruptura e secesión, pero nos dous séculos derradeiros o estado español foi o marco territorial das grandes loitas da clase obreira, loitas nas que  os núcleos cataláns e vascos, xunto coas cidades máis industrializadas de España foron barricadas de primeiro orde.  A coordinación das loitas actuais contra os ditados da troika e recortes sociais está funcionando principalmente nese marco, sen excluír coordinacións doutro nivel autonómico ou municipal. Ocorre así por canto os núcleos das decisións agresivas atópanse no aparello central do estado español.  Os líderes neoliberais acostuman a disculpárense  co mandato da UE, pero  a verdade é que, con  vontade política,  a soberanía dos actuais estados é ampla e a presión popular decide.

O problema é que a soberanía do estado español, limitada dende sempre polos intereses das clases dominantes, está postrada ante o poder financeiro multinacional imperialista defendido  por EEUU,  a UE e a OTAN.  Por iso o patrioterismo españoleiro do franquismo e dos seus herdeiros constitúe  unha grande tomadura de pelo ó pobo español.

Nacionalismo europeo

Existe tamén un certo nacionalismo europeísta construído por impulso e para maior gloria dos intereses capitalistas multinacionais que oprimen descaradamente ós pobos da UE. Tense dado intentos sindicais de confluencia europea das loitas obreiras e dalgunha  formación política coma o EL[1] (Partido  da Esquerda Europea), cuestionadoras do neoliberalismo e das políticas de austeridade, pero que non pasaron do simbólico, xa que varias circunstancias, como importantes diferenzas de estratexia política e o propio deseño antidemocrático da UE, impiden que este sea un marco adecuado para coordinar loitas políticas masivas a ese nivel.

O nacionalismo europeísta, dende a perspectiva obreira parece máis unha boutade que unha necesidade estratéxica. Como ben resume o Roto nun cadro recente ó sentimento que máis une actualmente ós europeos é o euroescepticismo.

Sin descartar futuras e posibles accións de coordinación de loita a nivel europeo, a clase obreira sabe que o poder real de decisión está nos gobernos dos estados actuais e cara alí dirixe os seus escraches.

Concordando en que a UE funciona como a gran escusa dos políticos mercenarios neoliberais,  sendo pois unha estrutura inimiga das clases populares, o debate na esquerda anticapitalista, está situado actualmente en sopesar as vantaxes e inconvenientes da continuidade ou saída unilateral da UE por parte de cada país, así como as condicións e o momento máis adecuado para cada opción.

Nacionalismos periféricos

Ó longo do s. XIX[2] fóronse desenvolvendo os nacionalismos periféricos catalán, vasco ou galego, entre outros, auspiciados polas pequenas burguesías respectivas na procura de colocárense en posición de forza para tratar coa burguesía centralista.

O resultado actual é o dun estado español sobreposto a nacionalidades e comunidades nas que perviven culturas, idiomas e sentimentos  de identidade diferenciados. Sentimentos máis ou menos acentuados en función da diferenciación idiomática e outras condicións históricas  e xeográficas.

Sobre esta base xurdiron  os actuais  partidos nacionalistas que, cunha especial implantación en Euskadi, Cataluña ou Galicia, priorizaron o debate sobre o tema soberanista.

Os posicionamentos respecto dos diferentes nacionalismos son diversos no seo da esquerda, constituíndo un elemento de división interna polo que compre consideralo ben,  para a construción da alternativa anticapitalista. 

Os dous nacionalismos que perviven con puxanza en España son o españolista e os periféricos.  Ambos con raíces históricas e sentimentais fortemente  ancoradas.

A posición marxista sobre o nacionalismo

No Manifesto Comunista sitúase como obxectivo do proletariado a súa propia emancipación fronte á burguesía, para exaltarse a sí mesmo como clase nacional nun sentido contrario ó da burguesía.

Afirma J.Mª Laso[3] que para Marx e Engels a cuestión nacional non e máis que un problema subalterno que debe supeditarse ó interese do movemento obreiro, rexeitando ambos autores a xeneralización absoluta do dereito de autodeterminación, por canto nalgúns casos podería ser favorable e noutros reaccionario. Sobre esta base introducirían respecto da cuestión irlandesa o concepto de “nacións oprimidas” e “nacións dominantes”, considerando que en casos de opresión nacional as loitas de emancipación da clase obreira e de liberación nacional poden converterse en solidarias e complementarias.

Entendía Lenin que o  dereito de autodeterminación equivale unicamente o dereito a independizarse das nacións[4]. Segundo Stalin unha nación en determinadas condicións pode non desear independizarse, exercendo o dereito de autodeterminación baixo a forma de autonomía[5].

Para Lenin “a clase obreira é a que menos pode facer un fetiche do problema nacional, porque o desenvolvemento do capitalismo non esperta necesariamente a todas as nacións a unha vida independente”[6]

Dende similares posicionamentos, xa no século XX, Stalin[7] concluirá na necesidade de apoiar os nacionalismos antiimperialistas e rexeitar os nacionalismos  que ocasionan división da clase obreira.

Realidades e sentimentos

Polo que respecta a Cataluña, Euskadi ou Galicia, parece difícil admitir a súa caracterización de colonias ou vítimas dunha relación imperialista co estado español.

Cataluña e Pais Vasco veñen rexistrando unha renda per capita  superior á media española, polo que poderase falar de "opresión nacional" no que respecta o tema cultural ou idiomático, pero non así de opresión económica de tipo imperialista.  Pensemos que cando alguén gana outros perden.

Tampouco a situación de Galicia, inda cunha renda per cápita inferior á media española ó igual que outras rexións, cabería cualificala como dunha dependencia colonial ou imperialista. Os desequilibrios de desenvolvemento explícanse suficientemente e mellor pola dinámica do sistema capitalista e a opresión centralista.

Ten sentido ligar os sentimentos nacionalistas e de clase en situacións de agresión imperialista como en Cuba, Venezuela ou Siria, pero constitúe un puro idealismo sen base  material suficiente intentar  aplicar o mesmo esquema ás nacións ibéricas respecto do estado español.

O movemento pequeno nacionalista en España, non disgusta ó poder financeiro multinacional. Polo contrario axuda a debilitar o estado español que perciben como un aparato de dominación excesivamente custoso pola inflación do gasto dirixo á lexitimación do sistema, os servizos sociais que prefiren privatizados (policía, exército, sanidade, educación, dependencia, pensións, prisións).

Agrada a sectores da burguesía local e da aristocracia obreira que, replicando no ámbito nacionalista o seu espíritu pequeno empresarial, aspira a interlocucionar co poder imperial directamente, sen a intermediación da burguesía española. Poñen como modelos determinados paraísos fiscais, pero non lles importa que sean responsables do expolio dos pobos polas burguesías evasoras.  Apoiaron a secesión de Kosovo, sin importarlles que pasara a ser unha base da OTAN onde campa a mafia e o proxenetismo.

Si coa independencia dalgunha das nacións periféricas se derrubase, por exemplo, o actual sistema de pensións na España restante e na pequena nación que se independiza, ¿qué lle importa a estes burquesiños que poden pagar un sistema privado?.

Temos, pois, unha realidade obxectiva e temos por outra parte as percepcións subxectivas e os sentimentos. Sentimentos que son en grande parte procesos aprendidos, froitos de base material real ou imaxinada; de clase propia ou de inseminación allea. 

Grande parte do pobo español creceu e foi alimentado con sentimentos de pertenza comúns, pero tamén moitos traballadores das pequenas nacións  e rexións españolas sustentan sentimentos de pertenza ó seu pequeno país.

Conclusión

O dereito de autodeterminación, o dereito a decidir, non se vota, exércese.  Cada nación das que compoñen o estado español decidirá sobre a súa independencia cando lle pareza, merecendo o respecto xeral.  Mentres tanto, todo o debate soberanista, co dereito a decidir como capa, estalle servindo ás burguesías española e das pequenas nacións para torear á clase obreira do seu obxectivo prioritario:  a liberación de clase. Nesta batalla de ideas a esquerda marxista debe lucir cun perfil propio, desmarcándose claramente do xogo independentista e do referendismo fraccionador da clase por carencia dun consenso nacional independentista previo e suficiente. 

Afrontar a loita obreira popular contra o saqueo financeiro, contra os recortes socias, construíndo un poder alternativo da clase obreira, esixe todas as enerxías da esquerda. Sobre esta base interesa a converxencia coas organizacións nacionalistas diversas que asuman o anticapitalismo.

Ningún proceso constituinte para unha alternativa socialista de loita e de goberno se pode articular enfrontando á clase obreira con discordias burguesas, tirando pola borda os logros conquistados coa loita obreira e popular común,  os sistemas públicos de pensións, sanidade,  educación  ou dependencia.

A mellor estrutura estatal capaz de compaxinar as diversas identidades é un estado federal multinacional, republicano e socialista anticapitalista, no que se respecten os sentimentos culturais e nacionais, sexan de pequena ou grande nación, cunha estrutura de competencias claras e blindadas.

O gran problema para a clase obreira é dotarse dunha opción política capaz de dar unha saída  anticapitalista a actual situación, porque a mobilización social sen alternativa política ten un recorrido  curto.  A día de hoxe a estrutura mellor posicionada a nivel de estado para actuar como aglutinante de dita alternativa é IU, con todas as eivas, insuficiencias e contradicións que a conforman, sempre que se desmarque claramente do soberanismo pro independentista.

Con tódolos respectos é moi importante non confundir. O principal sentimento e identidade que debemos cultivar os marxistas é o interese de clase, auténtica patria grande da clase obreira,  dende os tempos do manifesto ata o horizonte comunista que a razón añora.

* Román  Alonso Santos. Coordinador comarcal de Esquerda Unida en Vigo.

---

[1]    http://www.european-left.org/

[2]    http://www.historiasiglo20.org/HE/11a-3.htm

[3]    J.Mª Laso. Op. Cit.

[4]    Lenin (1914). El derecho de las naciones a la autodeterminación. http://www.marxists.org/

[5]    Stalin (1925).Discurso en la Comisión Yugoslava de Comité Ejecutivo de la Internacional Comunista. Citado por J. Mª Laso (1999) . El derecho a la autodeterminación. UTOPIAS, nº 181-182.

[6]    Lenin . Op cit. En J.Mª Laso.

[7]    Stalin (1913). El marxismo y la cuestión nacional. http://www.marxists.org/

La ruina de pagar la deuda impagable

Juan Torres López (máis...)

Corea Democrática rechaza dialogar bajo presión

Corea Democrática rechaza dialogar bajo presión (máis...)

Rusia advierte sobre aventurismo de OTAN en Siria

(máis...)

UPyD difama y desprestigia al profesorado de la educación pública

(máis...)

PP, PSOE, CiU y UPyD unen sus votos para rechazar la propuesta de IU para auditar la deuda pública y rechazar el pago de la parte "ilegítima"

(máis...)

CIA asesinó al autor del libro 9/11 y sus 2 hijos

(máis...)

Los intereses de los Rothschild, ¿detrás del acoso a Irán?

(máis...)